Iedere keer als ik mijn iPhone gebruik, bekruipt me een gevoel van verbazing: het is zo mooi om te zien hoe het scherm direct mijn vingers volgt. Het is ook een gevoel van macht. Macht over het apparaat, en daarmee ook macht over de informatie die het toont. Ik kan inzoomen, selecteren, doorprikken, en bewerken. Allemaal in milliseconden. Ik tik door mijn Linked In uitnodigingen, bekijk met Layers welke huizen in de buurt te koop zijn, en vraag aan Iens of er in de buurt nog iets lekkers te eten is. Nou weet Linked In daarbij niet waar ik ben, maar Layers en Iens maken mij het leven een stuk gemakkelijker doordat ze weten waar ik ben. En daardoor alleen maar relevante informatie laten zien voor de plek waar ik nu ben. Hoe vet kun je het hebben?

Nou, ik zie nog wel wat voor me: ik bel het call center van mijn energiebedrijf. De medewerker ziet een realtime StreetView van mijn huis (De opvolger van het Europese Galileo-project is sinds 2 maanden live). Daarop wordt geprojecteerd waar de kabels lopen (de glasvezel ligt akelig dicht bij de gasleiding). Rechts ziet hij de factuurstatus grafisch weergegeven (een nette betaler). Met een Minority-Report-achtige handbeweging beweegt hij voorwaarts naar mijn pagina’s op Google+ en Facebook. Links is een gespreksanalyse gaande, die ook empathische vervolgvragen suggereert passend bij de communicatietheorie (verdikkeme, de juiste Krauthammer open vervolgvraag of de juiste Krauthammer afsluiter wordt voorgesteld), en op basis van mijn tweethistorie. Ik voel me begrepen…

Toekomstmuziek? Een beetje wel. Maar dichterbij dan je denkt. Google StreetView kan mij nu al een recente foto van de situatie laten zien. De iPad is daadwerkelijk een magical and revolutionary deviceRapportive vult e-mails aan met informatie uit sociaal media. En met Sixth Sense technologie (bekijk het filmpje!) wordt de werkelijkheid al aangevuld in het laboratorium.

Nog even en eindgebruikers hebben daadwerkelijk de macht van tovenaars!

Tags: , , , , , ,